Ahilik Teşkilatı, Türk-İslam kültüründe önemli bir yere sahip olan, esnaf ve zanaatkârlar arasında dayanışmayı, ahlakı ve meslek disiplinini esas alan bir örgütlenmedir. Toplumsal düzenin sağlanmasında ve ekonomik hayatın şekillenmesinde büyük rol oynamıştır. Ahilik, sadece bir meslek örgütü değil; aynı zamanda ahlaki ve sosyal bir eğitim sistemidir. Ahiler dürüstlük, yardımlaşma, cömertlik ve adalet gibi değerleri benimsemişlerdir. Esnaflar arasında haksız rekabeti önlemiş, kalite kontrolü yapmış ve tüketiciyi korumuşlardır. Usta–çırak ilişkisiyle mesleki eğitim verilmiş, gençler hem meslek hem de ahlak açısından yetiştirilmiştir.

Ahilik Teşkilatı, 13. yüzyılda Anadolu’da Ahi Evran tarafından kurulmuştur. Moğol istilaları sonrası Anadolu’ya gelen Türk esnaf ve zanaatkârların örgütlenmesini sağlamıştır. Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde etkisini artırmış, özellikle Osmanlı Devleti’nin kuruluşunda sosyal ve ekonomik yapının güçlenmesine katkı sağlamıştır. Zamanla modern meslek örgütlerinin ortaya çıkmasıyla önemini yitirse de Ahilik anlayışı kültürel bir değer olarak varlığını sürdürmüştür. Günümüz esnaf anlayışının temelinde yer alan birçok değer, Ahilik geleneğinden gelmektedir.